Soulfly, Alpha Blondy i Hunter na Pol’And’Rock Festival 2018

Soulfly, Alpha Blondy i Hunter to kolejni wykonawcy, którzy zagrają podczas Pol’And’Rock Festival 2018 w Kostrzynie nad Odrą.

Soulfly to amerykańska kapela heavy metalowa założona w 1997 w mieście Phoenix z inicjatywy byłego frontmana zespołu Sepultura, Maxa Cavalery. Zespół ma na koncie 10 albumów studyjnych, a prasa muzyczna donosi że artyści pracują nad kolejnym, 11 krążkiem, który ma trafić na półki latem tego roku. Cavalera zapowiada, że nowa płyta Soulfly pokaże wszystko, co w Soulfly najlepsze, a gatunkowo będzie reprezentować „tribal thrash metal” („plemienny thrash metal”), czyli stworzone przez kapelę autorskie połączenie thrash metalu z muzyką amazońskich plemion.

Poczynając od wydanej w 1998 roku debiutanckiej płyty zatytułowanej „Soulfly”, która sprzedała się w 500 tysiącach egzemplarzy zyskując tym samym status Złotej Płyty, kapela eksperymentowała z różnymi gatunkami metalu i łączyła ciężką muzykę z plemiennymi rytmami rodem z Brazylii i muzyką pochodzącą z Bliskiego Wschodu. Twórczość Soulfly wyróżnia się na rynku muzycznym za sprawą tego, że muzycy odważnie łączą ciężką metalową muzykę z elementami zaczerpniętymi z południowoamerykańskiej muzyki bossa nova czy pochodzącym z Jamajki reggae. Teksty zespołu idą w parze z różnorodnością muzyczną. W piosenkach Cavalera często porusza tematy społeczne i polityczne, śpiewa o wojnie, agresji i niewolnictwie oraz analizuje tematy duchowe.

Początkową twórczość kapeli można było określić mianem nu-metalu, czyli gatunku który święcił sukcesy w późnych latach 90-tych. Wraz ze zmianami składu zespołu (Max Cavalera to jedyny oryginalny członek formacji) zmieniała się też grana przez Soulfly muzyka. Zespół odszedł od nu-metalu i przy wydanej w 2005 roku płycie pod tytułem „Dark Ages” wyraźnie widać ewolucję zespołu w kierunku brutalniejszych brzmień. „Dark Ages” prezentuje już bowiem bardziej agresywne brzmienia z pogranicza groove i thrash metalu i inspirację death metalem.

Hunter powstał w 1985 roku w Szczytnie, na Mazurach, założony przez gitarzystę i wokalistę Pawła ‚Draka’ Grzegorczyka i perkusistę Grzegorza ‚Brooza’ Sławińskiego.

Przez pierwsze pięć lat istnienia wykonywał tylko covery swoich ulubionych zespołów, grając wszędzie tam, gdzie tylko było to możliwe. Z czasem zaczęły powstawać także własne kompozycje, które zespół zarejestrował i wydał własnym sumptem na dwóch kasetach demo.

Po jednym z okazyjnych koncertów w Niemczech w 1991 roku zespół otrzymał propozycję nagrania płyty od właściciela studia APN Neustadt. Debiutancki album zatytułowany „Requiem” został wydany w grudniu 1995 roku. Skład Huntera tworzyli wówczas: Paweł Grzegorczyk (gitara, śpiew), Tomasz Goljaszewski (bas) oraz Grzegorz Sławiński (perkusja).

W 1996 roku Hunter zagrał po raz pierwszy przed kilkudziesięciotysięczną publicznością podczas Przystanku Woodstock. Już jako kwartet, z Robertem „Moohą” Ropiakiem na gitarze, który zasilił skład na kolejne trzy lata.

W 1999 roku zastąpił go Piotr „Pit” Kędzierzawski. Zmiana nastąpiła również chwilę wcześniej na pozycji basisty – do grupy w miejsce ‚Goliasha’ dołączył Konrad ‚Saimon’ Karchut.

W 2001 roku do sklepów trafiło wydawnictwo „Live”, na którym znalazło się 9. nagrań zarejestrowanych podczas festiwalu Przystanek Woodstock’96 oraz dodatkowo studyjna wersja utworu „Kiedy Umieram” i teledyski do pochodzących z debiutanckiego krążka kompozycji „Freedom” i „Screamin’ Whispers”.

Na początku 2002 roku, podczas koncertu charytatywnego WOŚP w Szczytnie, nagrany został klip do „Kiedy Umieram…”. Utwór – zarówno w wersji audio jak i video pojawił się w stacjach radiowych oraz telewizyjnych, zajmując nieprzerwanie od momentu wejścia #1 miejsce na liście wideoklipów stacji VIVA Polska, aż do zakończenia istnienia tej listy. Wyprzedzając teledyski takich potęg jak Slayer czy Cradle of Filth. „Kiedy Umieram…” pokazał jednocześnie nowe muzyczne oblicze zespołu. Kompozycje zyskały ciężar i były nieco wolniejsze od poprzednich. Wykorzystano również po raz pierwszy w tle instrumenty klawiszowe i akustyczne.

Drugi album studyjny – „Medeis” – wydany został w roku 2003 roku. W tym czasie do składu dołączył skrzypek – Michał Jelonek. Styl muzyczny bardzo odbiegał już od debiutanckiego krążka i stał się od tego czasu znakiem rozpoznawczym Huntera. Recenzenci byli nieco zagubieni i mieli bardzo poważny problem ze sklasyfikowaniem tego co usłyszeli na „MedeiS”. W związku z tym zespół, który naturalnie i szczerze unikał wszelkiego „zaszufladkowania” w końcu sam, z premedytacją i co tu dużo mówić – przekornie określił styl swojej muzyki jako „Soulmetal”, co ostatecznie zostało powszechnie a nawet z pewną ulgą zaakceptowane przez Fanów i media.

W latach 2003 i 2004 zespół zagrał dwukrotnie na Przystanku Woodstock, gdzie za pierwszy koncert otrzymał od 200-tysięcznej publiczności jej specjalną nagrodę – Złotego Bączka. Zostało to zarejestrowane i wydane przez firmę Złoty Melon jako pierwsze oficjalne DVD zespołu.